Het dominant7♭9♭13♯11-akkoord is een sterk contrasterende altered dominant: ♭9 en ♭13 maken de basis donker, terwijl ♯11 een heldere, scherpe bovenlaag toevoegt tegenover de grote terts.
Opbouw
Conceptueel: 1-3-5-♭7-♭9-♯11-♭13 (kwint vaak weggelaten). In C7♭9♭13(♯11): C-E-B♭-D♭-F♯-A♭. De functie blijft dominant via 3 en ♭7.
Klankkarakter
De klank is donker van binnen en fel bovenin. Juist die tegenstelling maakt het akkoord geschikt voor dominante piekmomenten.
Gebruik
Veel in moderne jazz, fusion en filmische harmonie vlak voor duidelijke resoluties, wanneer maximale spanning gewenst is met een zingbare ♯11-toplijn.
Voorbeelden
- Altered turnarounds naar majeur of mineurdoelen
- Fusionlijnen met lydian-dominant bovenkleur
- Score-momenten met hoge contrastspanning
Spelen
Houd het tritonusframe (3-♭7) helder, verdeel alteraties over registers en laat bij dichtheid eerst kwint of grondtoon weg in comping.
Voicing-ideeën
Brede ligging werkt het best: shell links, extensies rechts, zodat ♯11 echt kan dragen in plaats van verstopt raakt.
Gehoortraining
Herken twee donkere ankers (♭9, ♭13) plus de heldere relatie terts–♯11. Dat dubbelprofiel is de sleutel.