De afstand over zeven stamtonen, met 10 halve tonen ertussen.
Echte tracks waarin je dit interval hoort en het kunt oefenen met beweegbare-do lettergrepen.
Akkoorden waarvan de formule dit interval vanaf de grondtoon bevat.
Toonladders waarvan de formules dit interval bevatten.
Intervallen met een vergelijkbare kwaliteit en klankkleur.
Open de app en start je dagelijkse workout!
Beschikbaar voor Android en iOS
Open de app en start je dagelijkse workout!
Beschikbaar voor Android en iOS
De eerste twee grote sprongen van het bekende gitaarrifje vormen een klein septiem. Dit gitaarrif herhaalt zich meerdere malen in het nummer.
Na een wat vreemde intro hoor je het klein septiem als She-Came wordt gezongen. Heb je het gemist? Geen zorgen, hierna hoor je het nog twee keer.
De eerste twee noten van de melodie van dit nummer uit West Side Story vormen een klein septiem.
Dit nummer heeft een hele herkenbare baslijn. De eerste grote sprong die je hoort is een klein septiem. Dit herhaalt zich een aantal keer vanaf een andere grondtoon.
Deze Abba-klassieker heeft een dramatische toon door het klein septiem interval. Deze hoor je in het reffrein bij The Winner takes it all.
In dit mooie jazz-nummer hoor je na de intro van de piano en drums de blazers een klein septiem spelen in de eerste twee noten van de melodie. Dit thema herhaalt zich een aantal keer in de compositie.
Je hoort het klein septiem interval in de eerste twee noten van de gitaarpartij.
De kleine septiem (m7) is een krachtig, dissonant interval dat 10 halve tonen overbrugt. Het is de bepalende spanning van het dominant-septiemakkoord en de belangrijkste motor voor harmonische beweging; het zorgt voor de scherpe, "bluesy" rand die in bijna elk modern muziekgenre terug te vinden is.
De m7 komt voor tussen een grondtoon en de zevende letternaam, zoals C naar B♭ of G naar F. Het is één halve toon smaller dan een grote septiem. In de boventonenreeks is de "natuurlijke septiem" (vergelijkbaar met een m7) het eerste interval dat een sterke drang naar een nieuw tonaal centrum introduceert, wat het een cruciale brug maakt in de functionele harmonie.
Harmonisch gezien vormt de m7 het structurele fundament van dominant-septiemakkoorden (1–3–5–♭7) en mineur-septiemakkoorden (1–♭3–5–♭7). In een dominante context creëert het een tritonus met de grote terts, wat zorgt voor de hoogenergetische instabiliteit die vraagt om een resolutie naar de tonica. Melodisch klinkt een grote opwaartse sprong van een m7 krachtig en assertief, terwijl een neerwaartse m7 vaak aanvoelt als een weemoedige of bezielde "zucht", veelgebruikt in jazz- en bluesfrasering.
Oefen het herkennen van de m7 aan zijn kenmerkende "onopgeloste" geluid; het voelt veel opener en minder "snijdend" dan de grote septiem. Zing het interval door te denken aan de eerste twee noten van "Somewhere" uit West Side Story of de eerste twee noten van het Star Trek-thema (originele serie).
Gebruik bij het improviseren de m7 om "zwaartekracht" aan je lijnen toe te voegen. In een majeurtoonsoort creëert het raken van de ♭7 (de "blue note") direct een bluesy of mixolydische kleur. Let bij stemvoering (voice leading) altijd op de drang van de septiem om stapsgewijs omlaag op te lossen naar de terts van het volgende akkoord.