De half-verminderde septiem (vaak genoteerd als m7♭5 of ø7) is een complexe en expressieve harmonie die ergens tussen de kleine septiem en de volledig verminderde septiem in zit. Gebouwd vanuit een kleine triade met een verlaagde kwint en een toegevoegde kleine septiem, bezit het een donkere, instabiele en enigszins "holle" kwaliteit. Dit akkoord is het meest beroemd bekend als de vii°7 in een mineur toonsoort (specifiek de vii akkoord van de natuurlijke mineur schaal) en dient als het standaard ii akkoord in mineur jazz progressies (ii–V–i). Zijn geluid wordt gekenmerkt door een unieke spanning die minder agressief is dan een volledig verminderd akkoord, maar somberder dan een standaard kleine septiem.
In tegenstelling tot de majeur of mineur triades die zich gegrond voelen, voelt de m7♭5 gesuspendeerd en in behoefte aan oplossing. De verlaagde kwint (de "flat five") creëert een tritonus interval met de grondtoon, introduceert een dissonantie die sterk trekt naar de dominant of tonica. Dit akkoord is essentieel voor het creëren van de "mineur toonsoort" klank in jazz en wordt frequent gebruikt om emotionele diepte, mysterie, of een gevoel van naderend drama toe te voegen aan een muzikale zin.
Opbouw en Definitie
Muzikaal wordt de half-verminderde septiem gebouwd door een kleine terts, een verminderde kwint, en een kleine septiem boven de grondtoon te stapelen. In de toonsoort C bevat een C half-verminderd akkoord (Cm7♭5) de noten C–E♭–G♭–B♭. Het kritieke theoretische element is de combinatie van de kleine terts en de verminderde kwint, die een basis creëert, bekroond met een kleine septiem. Deze specifieke combinatie onderscheidt het van het volledig verminderde septiem akkoord (dat een dubbel-verlaagde septiem heeft) en het kleine septiem akkoord (dat een reine kwint heeft).
